Passion for Him!

Zingen maakt blij!

Ja, ik ben er nog hoor. Even snel vanaf het schip schrijf ik een kort stukje op de blog. Ik heb anders het gevoel dat ik hopeloos achter raak. Er gebeurd zoveel in een korte tijd, en  dat is op den duur dan zo moeilijk om allemaal bij te schrijven! Straks ga ik weer naar Anneke en Mambu, maar vandaag moest ik wel even naar het schip voor Tenegar. Ja, nu zijn de midwifes en de teachings echt afgerond. De laatste keer sprak ik nu over de VVF en herhaalde alle lessen van afgelopen keer; de zwangerschap met mogelijke complicaties, de bevalling en post natale zorg. We praatte ook over voeding van moeder en kind en als laatste dus de VVF. De midwifes zijn nu begonnen met het registreren van de bevallingen en weten ook goed te benoemen wanneer ze de moeder met complicaties moeten door sturen naar het hospital in de stad (hoewel het vervoer echt moeilijk is!) Goed uiteindelijk, nadat ze al een paar keer voor ons een lied gezongen hadden deelden we een soort van certificaat/bedankje uit met een foto erbij. Enig. De vrouwen vonden het zo leuk! We hadden het toch op ons hart om ook wat met deze moslimvrouwen uit de Bijbel te delen; Ps. 139 waar staat dat God ons gemaakt heeft in het diepste van de moeder, als een geheim. En Hij kent ons en doorgrond ons. Ze vonden het geweldig om te horen en stemden er mee in. Daarna mochten we met hen bidden en ook met een paar persoonlijk mochten we bidden (ook met Musu, de chiefmidwife). Op de terugweg belandde er een kind in de auto die ziek was en een kip als betaling aan de dokter voor de controle van het kind ;-))

Verder heb ik vorige week een koor georganiseerd op het schip, via een vertaalster op de ward. Ze kwamen tijdens de community meeting op zondagavond. Dit koor heette het Hallelujachoir. En zo kwam er 44 man aan boord. Ik gaf, samen met hulp van de Nederlanders eerst een tour over het schip en ze kregen drinken en koek. Het was enig en we hebben echt heel veel lol gehad. Ze waren echt goed en heel erg enthousiast! We hebben aan  het einde spontaan een Afrikaanse dans gedaan en iemand had het op haar hart om een collecte op te halen, waarbij het koor 175 Dollar kreeg. Het was een leuke actie. Later kreeg ik van iedereen bedankjes op het schip dat ik het georganiseerd had. Dat is ook leuk ;-)) Na afloop vertrokken deze 44 lieve mensen in precies 4 auto's.... Hahaha

Op vakantie

Ja ja, zoals ik al een paar keer had gemeld en ik dus nu echt op vakantie. Het is heerlijk hier, bij Anneke en Mamu, en ik wilde gewoon even laten weten dat het goed gaat. Het huis is nu al aardig op orde en ik denk dat we morgen gewoon weekend kunnen houden. Eigenlijk ben ik best een beetje moe... als ik maar geen malaria heb... Nou ja, we zien het wel. Tot gauw weer... Nou ja, tot over een week ;-))      Ineke

Carl en Ilne

Oh ja, ik ben wel even vergeten te vertellen dat ik van de week weer naar Carl en Ilne ben geweest. Omdat Dominque voor het laatst was, dacht ik dat het wel leuk was om nog even bij hen op bezoek te gaan. Ik heb wel eerder over hen verteld toch? Ilne (Zuid-Afrikaanse) is getrouwd met Carl (Nederlnader) vorig jaar werkte ze beide op het schip en nu zijn ze begonnen met het bouwen van een nieuw weeshuis/compount met allemaal huisjes voor de kinderen. Deze ligt buiten de stad en Carl en Ilne wonen hier ook. Het is erg leuk om daar te zijn. Dus zo gezegt, zo gedaan. We gingen op weg, hoewel dat in het regenseizoen echt niet zo eenvoudig is. Gelukkig hadden we een goede auto! Ilne zei van tevoren; ' als je het niet vertrouwt moet je terug gaan hoor'  maar ja, we zijn niet voor 1 gat te vangen. Zie de foto's maar. Erg leuk! Het is best wel spannend als je  de auto onder je weg voelt glijden en je niet precies weet van voor kuil er onder het water zit. Maar goed, we kwamen veilig aan. Het project is gegroeid zeg! Enorm!!! Het was heel erg anders dan de vorige keer. Ze hebben varkens gekregen, de kuikentjes zijn uitgegroeid tot kipjes. De zaadjes zijn gaan groeien tot planten en er is 1 huis bijna af. Ook zijn er alweer fundamenten (dat is het meeste werk) gelegt voor de volgende 3 huisjes. De generator die  was gestolen die is weer terug en... ja het ziet er goed uit allemaal! Ilne was van het weekend jarig, dus hebben we dat nu ook gelijk maar vast georganiseerd. Echt leuk.

Zuurkool met worst!

Oh wat heb ik zin in ene in Nederlandse kost zeg! Ja, zo in de nachtdienst komen er rare dingen naar boven, maar ik hoop toch echt als ik thuis kom mijn moeder iets lekkers kookt ;-)) Terwijl mijn collega (Canadese) in de overdracht zit, pas ik hier op 20 patienten. Heel veel zinnig heb ik eigenlijk niet te melden... het nachtdienstsyndroom. Ik heb een goede week gehad hoor. Het is even spannend geweest, want Anneke lag in de SOS kliniek, met flinke malaria (de falciparum mug). Maar gelukkig is ze nu wel weer thuis. Verder hebben we natuurlijk weer voetbal gekeken met z'n allen en ... nou ja alles gaat z'n gangetje! Dominique is naar huis gegaan, dus zijn we met z'n allen uit eten gegaan. Gezellig!

Verder hoef ik nu nog maar 1 nachtje en dan... vakantie!!! Ja ja, heerlijk, lekker 2 weken vrij. Ik ben er blij mee, even lekker niets doen.

Het vluchtenlingenkamp

Ik dacht een paar weken terug; ik zou heel graag in het vluchtenlingenkamp willen kijken. En ik wist dat Marie (vertaalster op de afdeling) haar zuster daar werkte. Zo gezegt zo gedaan. Afgelopen zaterdag gingen we met een hele groep op pad. De auto volgeladen. Ellen had gezichtscremetjes voor de vrouwen, balonnen en sleutelhangers voor de kinderen. Het regende erg (het regenseizoen is nu echt aangebroken), maar dat mocht niet baten. Ik wist niets meer dan dat het vluchtelingen uit Siera Leone waren en deze mensen hier soms vanaf 1991 (begin van de oorlog in Siera Leone) woonden. Toen we aankwamen zagen we allemaal 'mudhouses' (huisjes van modder) gemaakt. Er waren veel mensen buiten en ik parkeerde de auto op een open terrein. We werden een voormalig kliniek in geleid en met ons stroomdde deze kliniek vol met mensen... We waren verbaasd en ik vroeg Helen; ' Wat gaan we doen? Wat willen deze mensen?'  Het bleek dat ze hulp verwachtte... ' Natuurlijk...' dacht ik. In mijn DTS (bijbelschool) leerde ik; wees altijd klaar en bereid om teaching en preachings te geven... Ja, maar nu? Ik stond op en vroeg aan de groep wie er bereid was iets te delen over hygiene, HIV en dan zou ik de VVF dingen vertellen. Dan zouden we verder iets kunnen vertellen uit de Bijbel en kunnen bidden met de mensen. Van het een kwam het ander en dus begon Sara met een verhaal over Hygiene, we zongen wat liedjes, Anne-Josien vertelde wat over HIV (heel leuk) en ik vertelde over de VVF. Daarna deden Ellen en Anne Josien een dramastukje over het levende woord en ik vertelde over Ps. 121 en over Jezus liefde. Er waren uiteindelijk rond de 10 mensen die nog nooit een keuze hadden gemaakt voor Jezus en die nu heel graag de keuze wilde maken om hun leven aan Hem toe te vertrouwen en te leren met Hem te wandelen, met de hele groep baden we hierom een gebed. Later wilde iedereen persoonlijk gebed ontvangen en daarna speelden we met de tieners volleybal en deelden we de spulletjes uit. Ik was er heel blij mee dat we zo de mensen toch heel wat konden geven, onvoorbereid. Maar het was geweldig en echt een bemoediging, ook voor mezelf! Het is enig om gewoon in datgene te stappen wat de God zo leidt! Later wandelden we rond in het kamp. De hulporganisaties zijn al lang vertrokken, maar mensen zijn bang om naar Siera Leone terug te gaan. Ondertussen zijn er al heel veel kinderen geboren en hebben mensen een nieuw bestaan opgebouwd hier in dit kamp. Medische hulp is er niet en mensen zijn echt arm. Ook  hygiene is een probleem. Er wonen rond de 10.000 mensen en het sanitair werkt niet goed. Dus mensen doen toiletteren achter het huis. Dus vertelden ze; als de 1 diarree heeft, dan krijgen we het allemaal. De tenten zijn dus ingeruild voor deze modderhuisjes en dat ziet er verder wel goed uit...

All things are possible!

Yeeeeaaah 3-0 voor Nederland! We hadden van de week een wedstrijd tegen Italie en zo zaten we met alle Nederlanders rond de tv geschaard. Iemand had een grote pan spaghetti gekookt voor ons en we hadden de boel natuurlijk weer verzierd. Gezellig zeg. Ja, het is echt wel leuk hoor. En dus... vanavond weer. Ik ben benieuwd. In ieder geval is het nu mijn beurt en mag ik samen met een paar meiden pannenkoeken bakken. We hebben zelfs stroop en bruine suiker. Leuk!

Vandaag was mijn derde dagdienst. Het was niet al te druk, maar wel bezig. Iedere dag ging ik even met Joanne praten, zo'n lieve vrouw. Zij vertelde van de oorlog, hoe God haar keer op keer gered heeft. Een paar jaar geleden verbrandde ze heel erg haar arm en het was genoeg om te overlijden... Maar zei ze... Het was mijn tijd nog niet, God had een ander plan. Ze lag toen ruim 10 maanden in het ziekenhuis. Nu zie ik een vrouw die weet waar ze staat, dat God haar geroepen heeft. Ze zei; ' Jesus is my rock. For Him all things possible! Nothing is impossible. Ze zei; ' We moeten ons op Hem richten. We kunnen dingen mee maken die niet makkelijk zijn, maar Hij zal je leiden. Hij moet de eerste plek in je leven hebben. Daarbij moet jij gewoon op je positie blijven staan en je niet laten ontmoedigen door tegenvallen. Jouw situatie is in Zijn hand! Wauw, wat een getuigenis!

Verder heb ik deze dagen de zorg voor Bendu gehad, zij kwam terecht in een brandend huis... Nu kwam ze op de afdeling voor een reconstructie van de oogleden en een huid transplantatie. Voor de verpleegkundigen; de wonden behandelen we (steriel) met dekensolution, jelonet (zelfde als klinitulle) en honing. Afdekken met gaas en een rolverband. Op de sutureline gaat gewone betadine.

Werken bij admissions

Zaterdagavond werd ik gebeld of ik niet alsjeblieft en dagje bij admissions kon werken. Dat houd in; werken in de tent buiten op het dock en de patienten ontvangen die komen voor opname. Patienten komen op het dock voor screening, om te kijken of ze voldoen aan de operaties die we aan boord hebben, en later krijgen ze een kaart voor opname. Om 11 uur (heerlijk na mijn bakje koffie) startte ik. Eerst maakte ik, met collega Gail, de dossiers klaar. We hadden een patientje, 3 jaar met een cleft pallet (gespleten gehemelte), een paar patienten met een tumor op de arm of in de nek. En wat orthopedische ok's, bijv. een vrouw had 2 duimen aan elkaar vast gegroeid.

Dus nadat de dossiers klaar waren, riepen we 1 voor 1 de patienten binnen en begonnen met de opname, daarbij deden we natuurlijk de eerste controles als bloeddruk, pols, temp en gewicht. Maar daarna kregen ze een verder lichamelijk onderzoek en namen we bloed af (Volledig bloedbeeld,Hb/Ht ens soms ook HIV). Een HIV test kunnen we niet doen zonder counseling, dus eerst werd er apart gepraat over de mogelijke gevolgen na de test. Nadat we dit allemaal gedaan hadden kregen ze een zak van ons met zeep, tandenborstel, spiegel, handdoek & washand, bodycreme en een bemoedigingskaart (waarop staat dat er iemand voor hen bidt). Ze kregen uitleg hoe ze de eerste keer zich moesten wassen met een bethadinescrub, maar ook uitleg over hoe het schip werkt; we lopen via de trap naar binnen, komen op de ward en je krijgt een bed toe gewezen. Daarna neem je een douche etc. (mensen komen vaak vrezelijk zies binnen, dus een douche is echt wel nodig!) Overigens word het op de ward nog een keer uitgelegt. Mensen weten niet hoe ze met een toilet moeten omgaan. Sommige gaan op de wc staan, of gebruiken toch liever de douche om een behoefte te doen. De was in het toilet komt ook nog wel eens voor... tja, en dat proberen we toch te voorkomen ;-)) En natuurlijk baden we na afloop met al onze patienten.

En nadat we met deze opnames klaar waren maakten we de dossiers voor morgen klaar. Een heerlijk dagje zo!

Zomaar een dag in Afrika...

Nou, dat is ook wat. Mijn laptop is gesneuveld... Ik heb geen beeld meer. Dat is heel vervelend, want nu moet ik steeds naar de Health Care Office en dan heb ik nooit het idee dat ik vrij ben... Dus ik stuur wat minder regelmatig een email denk ik. (Foto van 2 mannen onder hun vrachtwagen;-)

Ach ja, ik kan zoveel vertellen weer. Van de week zijn we weer naar Tenegar geweest waar we de 28 vroudvrouwen uit 11 dorpjes les hebben gegeven. Wat enig is dat zeg! Ik geniet daar zo van. We hadden weer allerlei materiaal mee genomen voor ze en daar zijn ze dan zo blij mee. Ik wilde even peilen  wat ze wel en niet wisten, maar veel van de platen over hoe het lichaam er van binnen uit ziet, of hoe de baby groeit in de buik, hebben ze nog nooit gezien. Iedere keer zitten ze opgewonden in hun handen te klappen of zingen ze spontaan een lied als ze weer iets nieuws zien. Enig!!! De bouw van de kliniek, achter de palavahut, schiet al op. Ik hoop dat ze die snel gaan gebruiken!

Verder ben ik alweer begonnen met de voorbereidingen voor de VVF periode in Augustus-September. Ik heb de bestellingen de deur uit gedaan (naar de verschillende afdelingen in het schip, maar het gaat ook naar Texas).

Anneke en Mambu vroegen of ik nog even langs wilde komen, een nachtje slapen. Ze zitten vlak voor de verhuizing naar hun nieuwe paleis. Donderdag vertrokken we met een hele groep meiden en een grote boterkoek. We aten ons avondeten al bij het nieuwe huis. Het was heel gezellig. Het was Gerdien haar laatste avondje en dat was wel even moeilijk. Goed, daarna gingen zij naar huis en Anneke en ik gingen naar de veranda van het oude huis. Heerlijk even kletsen. De volgende dag zouden we eigenlijk een pastor gaan helpen om een bibliotheek een beetje op te zetten, maar dat ging niet door. Hij kon toch  niet (Ja, je moet hier altijd flexibel zijn!). We gingen naar de stad voor glas, PVC, schuurpapier etc. Het was zo grappig. Heen met de taxi moesten we een half uur wachten in de zon. Je weet nooit of er wel of niet plek is. Nu gingen we via Old Road, een beetje uit de route, maar anders  zouden we nooit een taxi krijgen. We kochten onze spulletjes in en zouden daarna een werker die ook met ons mee kwam weer terug sturen met alle spullen naar huis. We stonden op Broadstreet, helemaal omgeven door mensen die door elkaar heen schreeuwden, naar taxi's rende. Een grote chaos. Uiteindelijk ging de werker naar huis en wij door naar Waterstreet. Even kijken of we iets leuks konden halen voor de kinderen van de Bijbelclub, stofjes bekijken voor de nieuwe bekleding van de bank en uiteindelijk... zaten we tussen de tweedehands onderbroeken een cola te drinken (het was zo warm...) Op weg naar huis gingen we nog even langs een meubelmaker en langs Fetty, een gehandicapt jongetje. Anneke wilde even checken hoe het met op school ging. Ondertussen werd ik rondgeleid in het golfplaten huis, waar wat rieten matten tegen de muur aan stonden en de matrassen onopgemaakt op de grond lagen. Toen we thuis kwamen bleken de mannen die de bakstenen aan het maken waren, hun werk niet goed te doen. Ze hadden het cement niet goed gemixt. Maar de andere mannen die de vloer zouden leggen hadden ook helemaal niets uitgevoerd... Dat kwam omdat ook Mambu even de stad in was om wat te halen en er dus geen 'oog'  op hen was... Ongelofelijk, ze hadden gewoon niets gedaan! Ondertussen was het al een uur of drie. Ik kon helemaal nergens mee helpen (mocht niet ;-) dus alleen maar even de afwas van gisteravond gedaan en wat gelezen. Een buurvrouw had gevraagt of Anneke even langs kwam. Dus zijn we ook daar maar even een uurtje geweest en liepen uiteindelijk langs de oma, met de mooie tuin waar we ook even een praatje moesten maken. Rond een uur of 7 gingen we uit eten bij Diana (een Libanees restaurantje) Heerlijk! Het was zo gezellig!!! En ik werd getrakteerd ook nog. Aan het einde hadden we natuurlijk weer een taxi nodig naar huis. Door 2 veiligheidsmensen werden we begeleid naar Broadstreet. Het bleek een gevaarlijk punt te zijn... Nou eind goed al goed, we kwamen veilig thuis en het was een heerlijke dag. Anneke zei; ' En dit is zomaar een typische dag in Afrika.'    

1-6-08 Volkskrant: 8 doden bij stadiondrama Liberia

Hier reed ik gisteren in de auto langs, heen en terug van de kerk...

Acht doden bij stadiondrama Liberia AP gepubliceerd op 01 juni 2008 21:07, bijgewerkt op 2 juni 2008 01:35 MONROVIA -

In een volgepakt voetbalstadion in Liberia zijn zondag ten minste acht mensen door verstikking om het leven gekomen, heeft de arts van de nationale voetbalbond bekendgemaakt. De toeschouwers kwamen in de verdrukking tijdens een kwalificatiewedstrijd van het nationale elftal van Liberia tegen dat van Gambia (uitslag 1-1) voor het wereldkampioenschap van 2010 in Zuid-Afrika. In het Samuel K. Doe-stadion in Monrovia zouden veel meer toeschouwers zijn toegelaten dan de 33 duizend die er officieel in konden. Troepen van de Verenigde Naties, gelegerd in Liberia sinds het einde van de burgeroorlog in het land, hadden de poorten van het stadion twee uur voor aanvang van het duel al gesloten toen ze merkten dat het stadion al meer toeschouwers bevatte dan de officiële capaciteit. Veel bezoekers kwamen binnen met valse kaartjes, terwijl duizenden mensen met geldige tickets stranden bij de poorten van het stadion. Dat zorgde voor veel gedrang bij de ingangen. Ook in een andere vleugel van het stadion werden diverse mensen verdrukt, zei Emmanuel Johnson, reddingswerker bij het Rode Kruis. 'Andere toeschouwers probeerden hen nog op allerlei manieren te helpen, maar dat was niet mogelijk.' Volgens Sam Harris, dokter van de Liberiaanse bond, zijn 8 doden naar het grootste ziekenhuis van het land vervoerd. Johnson claimt dat er tien doden zijn gevallen.

Laat blijdschap je kracht zijn...

Ondanks dat ik gisteren ook al wat geschreven heb, wil ik vandaag toch even delen dat ik blij ben met wat de Heer gesproken heeft vandaag! Omdat ik hier een beetje simpel word van de kerken en de gemixte religies die je hier tegen komt, ga ik niet zo vaak naar kerk. Maar gisteravond bedacht iemand dat we vandaag best wel even naar de gemeente van Anneke en Mambu konden gaan. Zo gezegt, zo gedaan. We haalden hen even op en gingen naar de International Church of Monrovia. Het is de enige kerk waar ik me wel aangesproken voel. En... zo ook vandaag. Laatste dagen op het schip merk ik dat God me bij een aantal dingen bepaald en waar Hij mij op laat focussen. Dat vond ik niet zo makkelijk. Maar vanmorgen ervoer ik echt dat Hij ook zei (aan de hand van Fil. 4:4-6,13,19 Rom.8, Luc 10;20 en Ps. 28;7);

'Wees blij in God, op elk moment. Opnieuw zeg Ik; wees blij in Mij en laat dat bij de mensen bekend zijn! Ik ben bij je! Wees nergens in bezorgd, maar breng alles in gebed bij Mij. En Mijn vrede die jouw verstand te boven gaat zal je hart en je gedachten vervullen en beschermen in Jezus. Je zal alles kunnen door Mij, want Ik geef je kracht. Ik heb je geroepen om een zoon of dochter van Mij te zijn. Ik zal jou beschermen en jouw kracht zijn. Vertrouw mij, Ik zal bij je zijn!'

Ja, geweldig. Ik ervaar dat dit echt een woord van Hem is. Verder sprak deze pastor ook over God de Vader die voorziet. Die zal voorzien in alle noden. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik dat soms moeilijk vind hoor, voor ons westerse mensen is dat/ lijkt dat niet zo ingewikkeld. Maar als je de armoede hier ziet, wat een geloof moet je dan wel niet hebben om echt te geloven dat Jezus zal voorzien (bijv.als je geen plaats hebt voor onderdak, als je niet weet wat je straks zal eten, want je hebt geen geld...) Iedere keer als ik daar weer over na denkt raakt het me en kan ik emotioneel worden. Ik had het er nog even met Mambu over, maar hij getuigde zelf ook van zijn leven dat hij God iedere keer weer ziet voorzien in hetgeen ze nodig hebben; ze kregen het bericht dat ze hun huis uit moesten en God voorzag in dezelfde week voor een ander huis... Ja, het is waar we kunnen er op vertrouwen dat God zijn belofte zal na komen!

Chickensoupfactory and chocolatecity

Oh, er is weer zo veel te vertellen. Ja, ik heb weer zoveel mee gemaakt deze week. Heerlijk, maar gewoon weg teveel om op te noemen. Nou ja, als eerste mis ik Madou, mijn patientje. Ze is 7 jaar oud, komt uit Guinea met een grote tumor in haar mond. Deze werd weg gehaald en nou ja, ze heeft een tijdje op de ward gelegen. Wat een schatje! Ja, ze was er samen met haar vader en ... ze was gewoon aandoenlijk. Ze had een kort geschoren koppie, anders dan de anderen. Haar vader was soms onredelijk streng naar haar en ik vroeg me af hoe het precies zat in het gezin... Ze spraken Frans, dus ik moest weer diep nadenken wat ik tijdens mijn cursus Frans afgelopen jaar ook alweer geleerd had (ik vrees niet zo heel veel meer dan; 'Ca va? etc.). Maar goed, nu is ze dus weer weg. Ik bid dat ze samen met God zal wandelen de rest van haar leven!

Na 2 dagdiensten en 3 nachtdiensten probeerde ik donderdag weer in het gewone ritme te komen. Vrijdag ging ik samen met mijn afd. hoofd op pad om een paar womancenters te checken van de NGO IRC. Het zijn centra waar vrouwen worden opgevangen die hulp en begeleiding nodig hebben bijv. na huiselijk geweld, verkrachtingen, maar ook VVF ladies komen daar voor opvang voor of na de opname bij ons op het schip. Nu checkten we of er meer mogelijkheden waren voor opvang. En ja... het zag er goed uit. Musue, de directeur leidde ons naar de chickensoupfactory, waar het eerste centrum staat. En daarna gingen we naar chocolatecity (het heeft zo deze naam gekregen, omdat als het regent de modder op chocola lijkt;-) waar een ander centrum werd geopend. Daar ontmoette ik Makulah weer eens en ik kreeg een stevige omhelzing. Lief hoor!

En vandaag zijn we met een aantal Nederlanders op de fiets gestapt om naar het Darkoerhotel te gaan. Dat is een hotel waar in de oorlog heel veel vluchtelingen hebben gezeten. Nu word het niet echt meer bewoont. Het schokkende is dat alles zo is achtergelaten als toen de mensen het hotel zijn  uitgezet. Brrr... Het is schokkend om te zien. Ja, daar ontmoette we Sai, een jongen die hier nu ergens dichtbij woont. Het is zo apart om te zien hoe mensen en kinderen toch gelukkig kunnen zijn met niets; skieën met twee lege waterflessen of sleeën op een lege waterkan van een zwembadhelling af... Ja, dit was een rijk hotel, voor de oorlog was het land echt rijker, maar nu is nergens meer geld voor. Goed, aan het einde was ik wel een beetje uitgeteld. Het was werkelijk veel te warm om te fietsen. Ze zeiden al hier aan boord; die Nederlanders doen toch altijd een beetje anders dan anderen ;-))