Passion for Him!

In de weekenden...

Ja, ik was er op de blog nog niet eens aan toe gekomen om te vertellen wat ik vorig weekend allemaal gedaan heb. Vrijdag om 16.00 vertrokken we naar Congotown. Eerst had ik met een paar meiden wat shirts opgehaald. Ik dacht; het is wel leuk om wat t-shirts voor het Manneka team te laten maken. Dus bij de Umilstore had ik t-shirts met hun logo laten drukken (3 USD per t shirt, is dus 1,80 Euro, hoe bestaat het?) Enfin, dus we kwamen aan in onze stoere shirts en het was een schot in de roos. Ze vonden het hartstikke leuk! We bedachten dat het wel handig zou zijn om te komen slapen, daar we de dag daar op 2 grote activiteiten zouden hebben op Onafhankelijkheidsdag. Een grote dag, hier in Liberia. En wat ik al vertelde; we startte met een Kinderclub activiteit; 250 kids zeg! Ze kwamen allemaal mee doen aan een kleurwedstrijd, we zongen met ze, we deelden drinken en popcorn uit; enig. Later gingen we over naar een drama stuk dat we hier met een groep hadden ingestudeerd. (Eigenlijk hadden we het nog nooit helemaal echt met elkaar gespeeld;-)) Op een muziek stuk van 10 minuten beelden we het verhaal van de schepping, tot Jezus zijn overwinning op de dood. Het had echt wel impact op de groep. Ze klapten allemaal toen Jezus de dood overwon en de 'verleidingen' (zoals drugs, alcohol, geld en trots) geen overwinning op Hem hadden.

 

                                                                     

 

Daarna startte de voetbalwedstrijd. Manneka FC -Congotown tegen Mercy Ships. Het werd uiteindelijk 2-1 voor Congotown... Jammer. Onze Amerikanen waren niet gewend om in zand te spelen. Maar deze dag was een groot succes!

Zingen maakt blij!

Ja, ik ben er nog hoor. Even snel vanaf het schip schrijf ik een kort stukje op de blog. Ik heb anders het gevoel dat ik hopeloos achter raak. Er gebeurd zoveel in een korte tijd, en  dat is op den duur dan zo moeilijk om allemaal bij te schrijven! Straks ga ik weer naar Anneke en Mambu, maar vandaag moest ik wel even naar het schip voor Tenegar. Ja, nu zijn de midwifes en de teachings echt afgerond. De laatste keer sprak ik nu over de VVF en herhaalde alle lessen van afgelopen keer; de zwangerschap met mogelijke complicaties, de bevalling en post natale zorg. We praatte ook over voeding van moeder en kind en als laatste dus de VVF. De midwifes zijn nu begonnen met het registreren van de bevallingen en weten ook goed te benoemen wanneer ze de moeder met complicaties moeten door sturen naar het hospital in de stad (hoewel het vervoer echt moeilijk is!) Goed uiteindelijk, nadat ze al een paar keer voor ons een lied gezongen hadden deelden we een soort van certificaat/bedankje uit met een foto erbij. Enig. De vrouwen vonden het zo leuk! We hadden het toch op ons hart om ook wat met deze moslimvrouwen uit de Bijbel te delen; Ps. 139 waar staat dat God ons gemaakt heeft in het diepste van de moeder, als een geheim. En Hij kent ons en doorgrond ons. Ze vonden het geweldig om te horen en stemden er mee in. Daarna mochten we met hen bidden en ook met een paar persoonlijk mochten we bidden (ook met Musu, de chiefmidwife). Op de terugweg belandde er een kind in de auto die ziek was en een kip als betaling aan de dokter voor de controle van het kind ;-))

Verder heb ik vorige week een koor georganiseerd op het schip, via een vertaalster op de ward. Ze kwamen tijdens de community meeting op zondagavond. Dit koor heette het Hallelujachoir. En zo kwam er 44 man aan boord. Ik gaf, samen met hulp van de Nederlanders eerst een tour over het schip en ze kregen drinken en koek. Het was enig en we hebben echt heel veel lol gehad. Ze waren echt goed en heel erg enthousiast! We hebben aan  het einde spontaan een Afrikaanse dans gedaan en iemand had het op haar hart om een collecte op te halen, waarbij het koor 175 Dollar kreeg. Het was een leuke actie. Later kreeg ik van iedereen bedankjes op het schip dat ik het georganiseerd had. Dat is ook leuk ;-)) Na afloop vertrokken deze 44 lieve mensen in precies 4 auto's.... Hahaha

Carl en Ilne

Oh ja, ik ben wel even vergeten te vertellen dat ik van de week weer naar Carl en Ilne ben geweest. Omdat Dominque voor het laatst was, dacht ik dat het wel leuk was om nog even bij hen op bezoek te gaan. Ik heb wel eerder over hen verteld toch? Ilne (Zuid-Afrikaanse) is getrouwd met Carl (Nederlnader) vorig jaar werkte ze beide op het schip en nu zijn ze begonnen met het bouwen van een nieuw weeshuis/compount met allemaal huisjes voor de kinderen. Deze ligt buiten de stad en Carl en Ilne wonen hier ook. Het is erg leuk om daar te zijn. Dus zo gezegt, zo gedaan. We gingen op weg, hoewel dat in het regenseizoen echt niet zo eenvoudig is. Gelukkig hadden we een goede auto! Ilne zei van tevoren; ' als je het niet vertrouwt moet je terug gaan hoor'  maar ja, we zijn niet voor 1 gat te vangen. Zie de foto's maar. Erg leuk! Het is best wel spannend als je  de auto onder je weg voelt glijden en je niet precies weet van voor kuil er onder het water zit. Maar goed, we kwamen veilig aan. Het project is gegroeid zeg! Enorm!!! Het was heel erg anders dan de vorige keer. Ze hebben varkens gekregen, de kuikentjes zijn uitgegroeid tot kipjes. De zaadjes zijn gaan groeien tot planten en er is 1 huis bijna af. Ook zijn er alweer fundamenten (dat is het meeste werk) gelegt voor de volgende 3 huisjes. De generator die  was gestolen die is weer terug en... ja het ziet er goed uit allemaal! Ilne was van het weekend jarig, dus hebben we dat nu ook gelijk maar vast georganiseerd. Echt leuk.

Church empowerment

Met de afdeling ' Church empowerment'  ben ik afgelopen twee dagen op pad geweest naar de Jeugd met een Opdracht basis (YWAM base) hier in Liberia. Het waren echt hele goede dagen!!! De afdeling church empowerment heeft de visie om kerken te bemoedigen maar vooral ook te werken naar eenheid. Eenheid is zo belangrijk hier. Door de oorlog is er zoveel verdeeldheid gekomen en zijn er overal kleine kerkjes. Je ziet heel veel dat mensen naar de kerk gaan en een paar dingen van de Bijbel weten, maar ook heel veel met toverij, toverdokters en voorouderverering doen. Maar vandaag gingen we dus naar een groep van 5/6 studenten, die een half jaar apart hebben gezet om te zien wat God in de Bijbel nu eigenlijk zegt. Het was heel erg goed om hen te zien en hun te kunnen bemoedigen! Deze dagen werd er training gegeven in; hoe lees ik de Bijbel en hoe leg ik het uit. Ik kon de groep bemoedigen met een kaart en een persoonlijke bijbeltekst. God heeft een plan met hun leven, zoals Hij zegt door zijn woord! Het is zijn verlangen dat ook deze Liberiaanse mooie mensen op hun bestemming komen!

Verder ben ik gisteren naar Cheesemansburg geweest, een beetje meer de bush in. Het is een kleine community van 300 mensen. Ze hebben ook een klein kerkje daar. De vrouw van de pastor is echter ziek. Ze is 3 maanden zwanger, heeft malaria en pyelonefritis (bijnierschorsontsteking). We zochten haar op om te kijken hoe het met haar ging. Goede medische hulp krijgt ze niet. Op het schip kunnen we die niet bieden en ook de klinieken sturen haar weg. Ze had antibiotica

gekregen, maar die had ze gisteren de hele dag al niet ingenomen. Mijn collega (verloskundige) zei dat ze nomaal al lang op de IC zou liggen... maar ja. Op zich ging het alweer beter met haar dan een paar dagen daarvoor. Nu wij er waren gaven we haar onder wat drang toch de medicijnen, incl. vitaminen en paracetamol. Pfff heftig hoor! We hebben wat fruit gekocht, schoon water gegeven en hebben voor het echtpaar gebeden. Meer kunnen we niet doen. Ik bid echt dat ze er bovenop zal komen!

In de gevangenis

Eindelijk weer een berichtje. Na mijn 6 nachtdiensten ben ik weer een beetje omgedraaid en ben ik niet meer zo moe. Ondertussen heb ik mijn visum binnen en heb ik toestemming om naar Siera Leone te gaan voor een week. Echter men is hier heel traag met de formulieren en grenspassen voor de VVF ladies, dus daar is het wachten nu op... Het duurt nu al langer dan een week! Ongelofelijk maar het is niet anders. Ik heb lekker vrij gehad en ben bijv. naar de stad geweest en ik ben naar Logantown gefietst.

Vandaag ben ik met een team naar de gevangenis geweest. Met 2 auto's gingen we op pad. Vooraf begonnen we natuurlijk met gebed. Al tijdens het bidden raakte het me en kreeg ik echt het verlangen om de mensen daar te bemoedigen en er een moment voor ze te zijn. We reden het zwaar bewaakte terrein op; hoge dubbele muren met prikkeldraad en bewakers met geweren. Ik zag twee soorten bewakers eigenlijk; van Liberia zelf en van de UN. Als eerste kwam ik in een kantoortje met een schoolbord waar de registratie van de mensen werd bij gehouden. Er zaten 900 mensen. Het aantal dellicten was opgeschreven en hoeveel mensen daarvoor zaten, bijvoorbeeld voor diefstal zaten 134 mensen. Op een ander schoolbord was genoteerd hoevel mensen per cel zaten. In 1 cel zat 1 persoon, want hij was gek zeiden ze. In de rest van de mannencellen (3 bij 3 meter) zaten 20 mannen per cel!!! Ongelofelijk! Ik zag ze van buitenaf staan met een armen door de tralies. 's Nachts kunnen ze niet eens liggen. Ze hebben honger en dorst bij gebrek aan drinken en voedsel. Ik liep naar de vrouwenafdeling en er werd veel geroepen over het terrein. Samen met de vrouwen gingen we naar de kapel. Daar hield Clementine (onze pastorale medewerkster) een preek. De boodschap was heel goed; Je hoeft niet als een gevangene te leven, want Jezus wil je vrij maken. Soms kan je het gevoel hebben gevangen te zijn in je leven, in je hoofd, door gebeurtenissen of situaties die je hebt mee gemaakt en daar maakt Hij je vrij van! Ik had een gesprekje na afloop met een vrouw; Regina. Ze is een moeder van 5 kinderen en ze maakt stenen van cement om huizen te kunnen bouwen. Ze zat nu 4 dagen gevangen, omdat ze is aangeklaagt voor seksueel misbruik. Ik kon haar over Jezus vertellen, dat Hij haar vergeeft als ze haar verkeerde daden beleid. Ik kon haar vertellen dat Jezus nog steeds van haar hield. Want hoe groot je verkeerde daden ook zijn, Hij houdt van je en vergeeft je als je je ervan bekeerd. Ik vroeg haar of ik met haar mocht bidden, dat wilde ze graag en vroeg me samen te bidden voor vergeving. Ze wilde opnieuw beginnen! Wauw!!!

De Jezusfilm

Vorige week heb ik een hele indrukwekkende avond mee gemaakt. Het was heel bijzonder! Met een team, waar ook een Liberiaanse pastor bij was, zijn we naar een community gegaan, hier in Monrovia. We waren met een team van 10 mensen en we startte op het dock met een gebed voor deze avond. We reden naar de community toe en direct, zodra we uit stapten, stonden er heel veel mensen om ons heen. Ik praatte wat met de mensen, kinderen kwamen een handje geven, of wilde even mijn arm aanraken en ondertussen werd alles klaar gezet om een film te vertonen over het leven van Jezus. Er werd een scherm op gehangen, de generator werd aangezet en de pastor hield een inleidend praatje. Het had net geregend en hier en daar lagen wat plassen, maar het gaf allemaal niets. Al gauw stonden er bijna 300 mensen, ze stonden allemaal geconsenreerd te kijken naar de film. Op het moment dat ze Jezus wonderen zagen doen (zoals bij de eten geven van de 5000 mensen met 2 broden en 2 vissen) klapten ze, of bij de genezing van het dochtertje van Jaires juichten ze! Geweldig om deze mensen zo spontaan te zien! Het raakte me heel erg en voelde echt een liefde voor ze. Toen kwam het moment dat de kruiziging van Jezus werd vertoond, de mensen vonden het verschrikkelijk en sommigen huilden en maakten hard op geluid. Maar op het moment dat Hij weer opstond uit de dood, klapten ze allemaal!!! Later deed de pastor een oproep, wie in Jezus geloofde en Hem ook echt wilde volgen. Dat betekent dus; geen voorouder verering meer, geen toverij en toverdokters etcetera. Er gingen bijna 600 handen in de lucht en er werd gebeden. Mensen baden met hun hart en riepen 'amen!' Ik heb met een aantal mensen gesproken en gebeden. Geweldig! Een vrouw (Mirjam) vroeg ik waar ik voor kon bidden en ze vroeg gebed voor haar gezin en speciaal haar zoon Emanuel. Ze huilde en was blij met een arm om zich heen. Voor anderen hebben we gebeden om genezing. De pastor gaat nog weer terug naar de community. Hij heeft echt het verlangen om er voor deze mensen te zijn. Geweldig toch?!

Naar het weeshuis

Vandaag ben ik naar het weeshuis gegaan. Ik was een dagje vrij en wilde echt wat gaan doen. Mercy Ships heeft verschillende Mercy teams. Er zijn verschillende weeshuizen die zij bezoeken, er zijn bouwteams, er zijn teams die over Jezus vertellen en een film laten zien over het leven van Jezus. Er wordt altijd wel wat georganiseerd. Maar goed, na een uur in de auto gezeten te hebben kwamen we aan in een klein dorpje. De kinderen zwaaiden naar ons, omringden ons gelijk en namen ons mee naar een plek midden in het dorp, waar de vrouwen aan het wassen waren en waar de mannen zaten te kijken. Er lag een zeil klaar waar we op gingen zitten met 50 kinderen. Ze begonnen voor ons te zingen en daarna deden we een aantal spelletjes met ze. Ontzettend leuk!!! Het is heel erg warm hier, en door de spelletjes wordt je nog warmer, maar het geeft allemaal niet. Na de spelletjes was het tijd voor een verhaal. Iedereen moest weer terug op het zeil. Agatha en Korto waren de hele tijd al om me heen, wild me aanraken en wilden opgepakt worden en nu kropen ze als eerste op schoot. We luisterden naar het verhaal waarin Jozua met het volk Israël door de Jordaan heen trekt, het nieuwe land in. Daarna mochten ze een kleurplaat kleuren en als laatste bellenblazen, voor de kleintjes,  voetballen voor de jongens en nagels lakken voor de meiden. Ook Deborah, 13 jaar, wilde haar nagels gelakt, van haar voeten maar stiekem ook van haar handen, terwijl dat van de juf eigenlijk niet mag... Het was een hele goede tijd, waar ik een paar kinderen gewoon liefde heb kunnen geven!

Pastors/Leaders conference

Vandaag weer een berichtje. Het is heerlijk om hier te zijn! Ik voel me prettig in dit land en heb totaal geen last van een cultuurschok. Misschien meer een schok op het gebied van shiplife, maar dat is te overzien! Gisteren had ik de hele dag trainingen op het gebied van safety en security. Dit ging met name over het schip zelf, maar ook voor het land. Bij de uitgang, waar je het dock op gaat, staat een stoplicht dat aangeeft hoe de situatie in de stad is. Groen betekent geen bijzonderheden, geel betekent dat je erg allert moet zijn en rood licht betekent dat we het schip niet afmogen. Maar het contact met de UN is goed. Ieder moment van de dag moet ik een Mercy Ships Identiteitspas mee hebben, om mezelf te kunnen identificeren. Er zijn nog vacatures wat betreft swimmerwatch. Ik denk niet dat ik me op geef, maar het gaat er eigenlijk om, dat er iedere nacht bewaking is op het dek, want er zijn mensen die aan boord willen klimmen, via het water. Apart hè?! Een heel ander leven nu. 

Ook heb ik inwerkmoment gehad met het afdelingshoofd. En een rondleiding over de ward (afdeling). Echt leuk hoor. Volwassenen en kinderen liggen door elkaar. En... ik heb gewoon zin om te beginnen. Ik was vandaag nog vrij, maar morgen mag ik dan aan de bak. Vandaag ben ik naar een pastors/leadersconference geweest, er kwamen 600 Liberiaanse voorgangers bij elkaar om voorbede te doen en getrained te worden. Echt heel bijzonder! Mijn taak was met name om orde te houden en er te zijn voor vragen van de voorgangers. (Natuurlijk deed ik ook voorbede!) Ook ben ik nog even in een nursery (kinderopvang) en een schooltje geweest...